За ароматом Розы стремись,
навсегда опьянённый среди дорог, –
как волшебной флейте, ему вести,
и ты будешь идти, ты будешь идти,
пока не увидишь дом и порог.
Ради Дикой Розы ты всё снеси,
голубые сны для неё навей.
Ты пройдёшь дороги, леса, поля,
вот уже и осины, и тополя,
потом и вечер, и звёздный свет.
О Дикой Розе мой путь поёт,
и смеётся, и светится, золотой.
О, Дикая Роза! Сияешь сквозь мрак.
О, Дикая Роза! Ты слышишь мой шаг?
Иду я – ветер влюблённый твой.
(1943 год, концлагерь Альтенграбов)
2025.11.05
Оригинал (автор – Константы Ильдефонс Галчиньски):
Dzika róża
Za Dzikiej Róży zapachem idź
na zawsze upojony wśród dróg –
będzie clę wiódł jak czarodziejski flet
i będziesz szedł, i będziesz szedł,
aż zobaczysz furtkę i próg.
Dla Dzikiej Róży najcięższe znieś
i dla niej nawiewaj modre sny.
Jeszcze trochę. Jeszcze parę zbóż.
I te olchy. Widzisz. I już –
będzie: wieczór, gwiazdy i łzy.
O Dzikiej Róży droga śpiewa pieśń
i śmieje się, złoty znacząc ślad.
Dzika Różo! Świecisz przez mrok.
Dzika Różo! Słyszysz mój krok?
Idę – twój zakochany wiatr.