Бежать? Я не могу, я не хочу бежать,
Но во дворах – распада мусорные кучи,
И невозможно здесь уже существовать,
И в стёклах окон гаснет свет – последний лучик.
Лишь пустота, ничто, и ветер в спину бьёт,
Немой повисший час, угасшее мгновенье…
Иду, и чувствую, что вслед за мной идёт –
Но кто? Я обернусь – а там лишь дуновенье.
Иду я медленно, хочу бежать, боюсь,
И эхо от моих шагов всё тает, тает,
Брожу кругами здесь и про себя молюсь:
“Я больше не могу! Пускай же день настанет!”
2025.11.06
Оригинал (автор – Изи Харик):
“פֿון דער סעריע “שטעטל
,אַנטלױפֿן? איך קען ניט, איך װיל ניט אַנטלױפֿן
.און ס׳װערט שױן דאָ אוממעגלעך װײַטער צו זײַן
,עס האָט זיך דער חורבן צעלײגט אױף די הױפֿן
.און שױבן — פֿאַרלאָשענע טראָפּעלעך שײַן
.גאָרנישט און לײדיקײַט, פּוסטקע און װינטן
…עס הענגט דאָ אַ שטילע, פֿאַרלאָשענע שעה
,איך גײ און מיר דאַכט זיך — מע גײט נאָך פֿון הינטן
.קער איך זיך אום – איז דאָ קײנער ניטאָ
גײ איך פּאַמעלעך און ס׳װילט זיך מיר יאָגן
,עס הילכט דאָ צעשראָקן מײַן טראָט אױף דער ערד
:טראָג איך זיך אום און איך בעט זיך
!זאָל טאָגן, זאָל טאָגן! איך קען שױן ניט מער
Tagged Ноч расстраляных паэтаў, איזי כאַריק
