Діти біжать сходами вгору,
з радісним криком і сміхом,
через три сходинки.
“І звідки тільки сили?” –
бурчить навздогін вчитель,
відстаючи.
Задихається,
гучно сопе,
сподівається: наздожене.
А голоси дитячі
все вище:
вище вітража сусіднього храму,
вище хреста і дзвіниці,
вище пісні дзвонів.
Десь у тумані
найвищий голос
каже: «Давай ось це заспіваємо!
Ти знаєш слова?
Я – ні».
Все до кінця
знає лише вчитель,
якому давно не до пісень:
морщиться, змахує піт
і сльози з очей,
починає, хрипить,
захлинається словами,
давиться співом,
на подив собі самому прискорюється,
підбадьорює жартами передостанніх,
ловить кожного, хто
спотикається перед ним, –
і зникає у хмарах
разом із усіма,
смертельно невтомний,
найбезкриліший в небі,
найщасливіший на землі.
2025.01.04
Оригінал (автор – Андрэй Хадановіч):
Сходы
Дзеці бягуць па сходах уверх,
з радасным крыкам і сьмехам,
праз тры прыступкі.
“І адкуль толькі сілы”, —
бурчыць наўздагон ім настаўнік,
адстаючы.
Задыхаецца,
гучна сапе,
спадзяецца дагнаць.
А дзіцячыя галасы
ўсё вышэй —
вышэй за вітраж суседняга храма,
вышэй за крыж і званіцу,
вышэй за песьню званоў.
Недзе ў тумане
самы высокі голас
кажа: “Давай засьпяваем вось гэта!
Ты ведаеш словы?
Я — не”.
Усё да канца
ведае толькі настаўнік,
якому даўно не да песень, —
крывіцца, змахвае пот
і сьлёзы з вачэй,
пачынае, хрыпе,
захлынаецца словамі,
давіцца сьпевам,
на зьдзіў самому сабе паскараецца,
падбадзёрвае жартамі перадапошніх,
ловіць кожнага, хто
спатыкаецца перад ім —
і зьнікае ў аблоках
разам з усімі,
сьмяротна нястомны,
самы бяскрылы ў небе,
самы шчасьлівы на зямлі.