Память дороги сплетает,
манит на тонкий лёд.
Лепит снежки – не тают,
целят в твой самолёт.
Дразнит. Глючит невольно.
Кашляет допоздна.
– Больше не будет больно?
– Будет, – кивает она.
С нами в каждом укоре –
что реют поверх тюрьмы,
стынут в звёздном просторе
под дыханьем зимы.
В дверях больничных скрипучих.
С родными на много дней.
На саундчеках учит
крику и тишине.
Ключи и пароли зная,
Смерть обживает во сне.
– Мы ведь не умираем?
Обещает, что нет.
2024.02.20
(Оригинал – автор Андрэй Хадановiч):
* * *
Памяць блытае сьцежкі,
вабіць на тонкі лёд.
Лепіць з аблокаў сьнежкі,
цэлячы ў твой самалёт.
Дражніць. Драпае. Глючыць.
Кашляе давідна.
— Больш ня будзе балюча?
— Будзе, — кажа яна.
З намі ў кожным дакоры —
імі паўзьверх турмы
дыхаюць на ўсе зоры
поўныя грудзі зімы.
З намі ў бальнічных чэргах.
З роднымі лічыць дні.
Вучыць на саўндчэках
крыку і цішыні.
Мае ключы й паролі.
Сьмерць абжывае ў сьне.
– Мы не памрэм? Ніколі?
Абяцае, што не.