Когда б кустом я был свежайших алых роз
(А как они алеть умеют!),
То – лишь глаза прищурь (о, как приказ твой строг!) –
И я сгорю, и я истлею.
Когда же серым прахом стану я в тени,
Когда отправлюсь прямо в пекло,
Ты вновь прищуром этим зренье затемни –
И розы вырвутся из пепла.
2026.04.21
Оригинал (автор – Юлиан Тувим):
Gdybym był krzakiem świeżych, najczerwieńszych róż…
Gdybym był krzakiem świeżych, najczerwieńszych róż,
(A umieją one świeże być! Czerwone!)
Ty – oczy tylko (tak jak umiesz) zmruż,
A na ten rozkaz twój – spłonę.
I choćby szary, martwy, stał się ze mnie proch,
I beznadziejna gruda z mogilnego dołu,
Ty – znowu przyćmij tym zmrużeniem wzrok,
A róże trysną z popiołu.