Ніка є найкрасивішою
коли застигла в ваганні
правиця її прекрасніша за наказ
спочиває на вітрі
та крила все ж тремтять
бо бачить вона
самотнього юнака
що йде довгим шляхом
у колії бойової колісниці
по сірій дорозі у краєвидах сірих
зі скель та рідких кущів ялівцевих
хлопець скоро загине
долі його терези
враз обпадуть
на землю
дуже хочеться Ніке
підійти і торкнутися
чола його поцілунком
але вона боїться
що той хто не знав
насолоди пестощів
пізнавши її
може втекти як інші
під час цієї битви
і Ніка вагається
і нарешті вирішує
залишитися в позі
якої навчив її скульптор
дуже соромлячись хвилини цього хвилювання
розуміючи добре
що на світанку завтра
хлопця того знайдуть
з розкритими грудьми,
закритими очима
і терпким оболом вітчизни
під язиком онімілим
2025.09.02
Оригінал (автор – Збігнєв Герберт):
Nike która się waha
Najpiękniejsza jest Nike w momencie
kiedy się waha
prawa ręka piękna jak rozkaz
opiera się o powietrze
ale skrzydła drżą
widzi bowiem
samotnego młodzieńca
idzie długą koleiną
wojennego wozu
szarą drogą w szarym krajobrazie
skał i rzadkich krzewów jałowca
ów młodzieniec niedługo zginie
właśnie szala z jego losem
gwałtownie opada
ku ziemi
Nike ma ogromną ochotę
podejść
pocałować go w czoło
ale boi się
że on który nie zaznał
słodyczy pieszczot
poznawszy ją
mógłby uciekać jak inni
w czasie tej bitwy
więc Nike waha się
i w końcu postanawia
pozostać w pozycji
której nauczyli ją rzeźbiarze
wstydząc się bardzo tej chwili wzruszenia
rozumie dobrze
że jutro o świcie
muszą znaleźć tego chłopca
z otwartą piersią
zamkniętymi oczyma
i cierpkim obolem ojczyzny
pod drętwym językiem