И снова любовь – бессмысленней, чем это можно представить:
к сухим берёзовым листьям и к зеркалам проталин,
к волнистым шатким заборам, что над дорогой воздеты,
и к глазам сине-серым, что без слёз и надежды.
Человек, одинокий, как облако, и свободный, как струйка дыма, –
что ещё с ним случится? Выдержал всё, что было необходимо:
от пылавших чувств – бесчувственным, от тоски – отточенным стал он,
и ходил он быстро и твёрдо, думал ясно и неустанно.
А теперь неизбежное снова кругами к нам подступает:
и пепел костей сожжённых к башмакам прилипает,
и трава тяжела от воспоминаний, от обиды – камень застынет…
Обнимает польская нежность меня – никогда не покинет.
2025.01.14
Оригинал (авторка – Kazimiera Iłłakowiczówna):
I znowu, znowu…
I znowu, znowu miłość bezsensowniejsza niż wszystko
do rozmokłych płaskich pól, do zrudziałych brzozowych listków,
do byle jakich płotów, co nad drogami się chwieją,
do oczu szaroniebieskich bez łez i bez nadziei.
Był człowiek wolny jak duch, był człowiek samotny jak obłok,
zniósł wszystko, co było trzeba, i nic mu się już zdarzyć nie mogło;
odczulił się od czułości, odżalił się od smętku,
i stąpał raźno i mocno, i myślał jasno i prędko.
Teraz wszystko nieuchronne znów się dokoła zamyka:
popiół spalonych kości przylepia się do trzewika,
każde źdźbło – ciężkie od wspomnień a każdy kamień od krzywdy…
Oplata mnie polska tkliwość i już nie opuści mnie nigdy!