Отпустите меня, Куропаты,
пусть и с пулею в голове, —
я домой, я к жене, к ребятам.
Как отчизна там? Как белый свет?
Как там сад мой? Тут надоели
и деревья, и камни, и пни…
Я вернусь, хоть лежу средь елей —
лишь песок из пустых глазниц.
Мне домой бы, мне бы на поле:
Как посев — и вдруг пропускать?
Я ж пахал, покуда не помер,
Я ж работать, я ж не гулять!
Я оставлю вам пулю покуда,
и — быстрей в Журавы, домой!
Поцелую маму. Забуду,
что я сам — уже не живой.
2024.10.26
Оригинал (автор – Анатоль Сыс):
* * *
Адпусціце мяне, Курапаты,
нават з куляю ў галаве,
да дзяцей, да жаны, да хаты.
Як там бацькаўшчына жыве?
Як там сад мой? Абрыдлі сосны,
нават камень не ўлежыць ніц.
Я вярнуся, такі ўжо лёс мой —
плакаць жвірам з пустых вачніц.
Адпусціце мяне да хаты.
Як жа так — прапусціць сяўбу?
Я ж да смертухны быў аратым,
я ж прашуся не на гульбу.
А ў залог вам пакіну кулю,
і — дадому, у Журавы!
Зайду ў двор, абдыму матулю,
пацалую, нібы жывы.