«Я ще не згадувала про любов»
Халина Посвятовська
я ще не навчилася про любов говорити
тому що любов не вміщується у мові
це сліпе світло
проникає крізь шкіру
під повіками залишає шрами
якщо вона була –
то пройшла крізь мене
як вітер крізь розтрощене люстро –
роздробивши час
на вдихах нерівних
якщо її не було –
кожен світанок – лише забуття спроба
а кожен захід сонця –
нагадування що нікуди повертатись
я не казала нічого
тому що слова з глини
а любов із вогню
я не питала нічого
бо відповіді вже не дихають
ніч не знає імен тих хто пішов
я не просила нічого
тому що прохання – це слабкість
а слабких любов і не чує
вона є –
чи відсутня настільки гучно –
тріскаються надра планет
її немає –
і тоді і світла немає
і немає води
і немає сміху що не був би луною
немає
немає
немає
а проте
все ще болить.
2026.04.12
Оригінал (авторка – Ягода Бух):
Miłość – ślepe światło
“Jeszcze nie wspominałam o miłości”
Halina Poświatowska
nie nauczyłam się jeszcze mówić o miłości
bo miłość nie mieści się w języku
to ślepe światło –
przenika przez skórę
i zostawia blizny pod powiekami
.
jeśli była –
przeszła przeze mnie
jak wiatr przez rozbite lustro
roztrzaskując czas
na nierównych oddechach
.
jeśli jej nie było –
każdy świt jest tylko próbą zapomnienia
a każdy zmierzch
przypomnieniem, że nie ma dokąd wracać
.
nie mówiłam –
bo słowa są z gliny
a miłość jest z ognia
.
nie pytałam –
bo odpowiedzi już nie oddychają
a noc nie zna imienia tych, którzy odeszli
.
nie prosiłam –
bo prośba to słabość
a miłość nie słucha słabych
.
jest –
albo jest nieobecnością tak głośną
że pękają wnętrza planet
.
nie ma –
i wtedy nie ma światła
nie ma wody
nie ma śmiechu, który nie jest echem
.
nie ma
nie ma
nie ma
a jednak
ciągle boli